آغاز گشایش بزرگ
حوادث روزها و ماههای آینده و نیز مذاکراتی که مبنای آن در این توافق گذاشته شده است، مشخص خواهد کرد که آیا طرفین میتوانند این فهم مشترک را به شرایطی تبدیل کنند که منافع مشروع طرفین را تامین کند یا نه. ارتقای روابط دو کشور به حدی که مناسبات اقتصادی گسترده میان آنها برقرار شود، به نظر بیش از حد خوشبینانه است.
آنچه با درجاتی از خوشبینی، همراه با درجاتی از واقعبینی، میتوان تصور کرد و به آن امید بست، کاهش خصومت، بهخصوص از سوی آمریکاست که تاکنون به بهانههای متعدد از نفوذ خود در دنیا استفاده کرده است تا ایران و اقتصاد ایران را از اقتصاد جهانی جدا کند. البته برخی تصمیمات نادرست ایران نیز این جدایی را امکانپذیر ساخته است. کاهش خصومت با آمریکا و امکانپذیر شدن ایجاد ارتباطی سالم و استاندارد با اقتصاد جهانی را شاید بتوان بزرگترین امیدی دانست که در حال حاضر میتوان از آینده توافق انتظار داشت. فراهم آوردن زمینه داخلی برای بهره بردن فعالان اقتصادی از این امکان، مهمترین کاری است که تصمیمگیران باید به آن بپردازند. امیدواریم که پس از سالها سختی و رنج که مردم ایران متحمل شدهاند، این تفاهم آغازی برای گشایشهای بسیار بزرگ در اقتصاد ایران باشد.
* اقتصاددان
